Niet alles is wat het lijkt

Gisteravond was ik bij een bijeenkomst van het Trefpunt Niet Aangeboren Hersenletsel. Ik was daar om tips te delen voor Eerst Hulp Bij Aankleden en te laten zien wat je nu kan doen om je leven makkelijker en mooier te maken. Ik ga er nog een videootje van maken.
Ik wil het nu vooral graag over het thema van de avond het hebben, zichtbare en onzichtbare restverschijnselen na Niet Aangeboren Hersenletsel.

Wat me daar zo raakte,
is dat het grote gevolgen heeft,

Die je niet ziet

Dat is het hele punt

Je kunt niet overzien wat de gevolgen zijn voor de persoon met hersenletsel,
dat kan degene zelf alleen

En met vragen: Ga je nu al? Ben je alweer moe? Hoe kon je dat vergeten?
Wordt eenzaamheid gecreëerd,
mensen blijven thuis
trekken zich terug.

Onbegrip dus

Het vraagt moed
om die confrontatie aan te gaan,
het kost energie om elke keer uit te moeten leggen,

En dat is nou net waar er een tekort van is,

Dat is wat ik hoorde deze avond,
deze mensen kwamen gelukkig wel,
ze kozen voor verbinding met elkaar
ervaringen uitwisselen.

En mensen die zich terugtrekken zie je niet
ook dat effect is onzichtbaar

Ik wil alleen maar zeggen,
wees een beetje lief en oprecht nieuwsgierig,
en als je vraagt, hoe gaat het?
Meen het dan
en accepteer ook als het antwoord “niet goed” is
reik die hand, wees die schouder
en bedenk niet alles is wat het lijkt

Iedereen heeft een verhaal.

Groetjes, Daphne