THUIS BIJ:

DAFNE, 28 jaar
grootste wens: gezond zijn.
wat ik het liefste doe: schrijven en reizen
meest dankbaar voor: Nick en alle lieve mensen om me heen

levensmotto:

“Doe wat je het liefst wilt doen. Stel het niet langer uit, want morgen kan al te laat zijn. Maak van je droom een realiteit.”

Dafne heb ik leren kennen in november 2016. Ik zocht voor de fotoshoot van de kleding iemand die zelf ook dapper is. De inhoud moet kloppen met het beeld. Ik zocht niet zomaar iemand, maar iemand waarbij de inhoud moet kloppen met het beeld. Toen ik Dafne leerde kennen, zat ze midden in haar chemokuren en had het vooruitzicht op een borstamputerende operatie. Ze heeft zich letterlijk en figuurlijk bloot gegeven in de moeilijkste periode van haar leven. Voor mij heeft ze zoveel karakter getoond, ik denk dat ze een inspiratie is voor velen, maar oordeel vooral zelf.
In april 2017 ben ik naar haar toegegaan om te horen en te zien hoe het met haar gaat en praat samen met haar vriend Nick over de toekomst.

Daf, toen ik je in november vroeg mee te werken aan een fotoshoot, zat je midden in je chemokuren. Was het confronterend om zo’n vraag te krijgen? Hoe was dat voor jou?
In eerste instantie treed ik niet graag op de voorgrond en al helemaal niet toen ik ziek was, dit was  voor mij echt nog een stap verder. Ik twijfelde om mee te werken, maar vond het ook een uitdaging. Ik kende Yolet (grafisch vormgever) en vond het een fijn mens en dacht, dan zullen Daphne en Richard (fotograaf) ook fijn zijn, en dat was ook zo haha. Ik voelde me op mijn gemak en dat was voor mij de doorslag om ervoor te gaan.

Jouw kleding spreekt me ook aan. Het is jong, hip en vernieuwend. De insteek is niet vanuit ziek zijn, of medisch oogpunt , maar vanuit de mens. Ik heb altijd gezegd ik ga geen “kankermutsje” dragen. De meeste kleding is zo saai of er worden grauwe kleuren gebruikt en dan zie je gewoon dat het voor zieke mensen is, dat wil ik niet.

Het is ook wel confronterend als ik nu de foto’s terugzie, dan zie ik pas hoe ziek ik was. Je lijf verandert gaandeweg en dan zie je dat niet meer, je went aan de langzame verandering. Nu ik me weer beter ga voelen en terugkijk op de afgelopen periode zie ik pas hoe goed mijn herstel verlopen is en hoe gezond ik er weer uitzie.

Hoe ver ben je gekomen dan? Hoe is het met je?
“Goed! Ja goed, al is dat het antwoord wat je snel geneigd bent te geven. Ik merk dat ik vooruitga, meer dingen kan, meer energie heb en ook meer zin krijg om dingen te doen, zoals naar een festival gaan.
Al loop ik soms nog tegen mijn eigen grenzen aan. Dan ben ik zo enthousiast en doe ik teveel, waar ik dan de volgende dag last van heb. Gelukkig ligt die grens steeds verder.”

Ik kan me voorstellen dat het super frustrerend is als je lijf niet wil doen wat je in gedachten hebt. Hoe ga je daar mee om dan?
Dat is ook super lastig en soms word je boos op jezelf. Maar dan bedenk ik me ook wel waar ik vandaan ben gekomen en hoeveel ik nu al wel weer kan.

Nick: voor mij is het ook zwaar wanneer ik merk dat niet alles lukt, dat vind ik lastig te accepteren als ik niet lekker in mijn vel zit.

Dafne: “Dat accepteren is lastig. Soms is mijn hoofd gewoon nog wat langzamer. En dan zeg ik tegen mezelf, ja hallo je hebt 14 chemokuren en 3 narcoses gehad, het is logisch dat je hersenen af en toe de weg kwijt zijn. Zo probeer ik te relativeren”.

Hoe speelt ziek zijn of eigenlijk herstel, in je dagelijkse leven een rol?
Ik ben er nu niet zo heel erg mee bezig. Je vergeet het ook wel weer heel snel, omdat je de draad weer probeert op te pakken. En soms merk je het ineens weer, dat je toch sneller moe wordt. Ik heb het al die tijd een zo klein mogelijke rol laten spelen in mijn leven. Nick: Het kan dat je je al snel heel goed voelt. Maar dan kunnen de dalen alsnog heel diep zijn, het kan iets heel simpels zijn waardoor je in een dip komt te zitten. En daar moet je echt rekening mee houden. Dat je je op het moment goed voelt en vrolijk bent, betekent niet altijd dat het ook echt goed gaat.

“Het belangrijkste is dat je je eigen grenzen bewaakt en goed op jezelf let, dat doet niemand anders.”

Mensen om je heen vergeten het snel en staan er niet bij stil, omdat je niet gelijk meer ziet dat je herstellende bent. Het is heel moeilijk voor anderen om te begrijpen dat je leven heeft stil gestaan. Je moet gewoon vol gas weer in stappen en kan niet langzaam opbouwen, dat is best lastig.

Ik vind je supersterk Dafne, zoals je erin staat en er open over praat en hoe jullie er samen mee omgaan. Wat doe je om meer energie te krijgen en mentaal door te blijven gaan?
“Ik sport nu 2x in de week, dat helpt enorm. Voorafgaand aan de chemo sportte ik 3x in de week en lette ik ook op mijn voeding. Dat doe ik nu weer.”

Heb je dat tijdens de kuren ook gedaan?
“Toen ik begon met kuren ben ik gestopt met sporten. Achteraf gezien had ik dat beter kunnen blijven doen. Ik denk dat het mijn herstel na elke kuur had verbeterd. En sporten maakt mentaal ook sterk. Ik denk dat je je minder ziek voelt, ik kan dit nog, ik ben lekker bezig. Daar krijg je energie van en voel je je sterk en geeft het je ook mentale kracht om de kuur in te gaan.”

Krijg je eigenlijk advies hierover? Over sporten, voeding, leefstijl?
“Je krijgt wel advies wat je wel en niet kan eten, daar houd je rekening mee. Maar verder eigenlijk niet. En soms denk je, schijt! ik wil gewoon al die cakejes opeten haha.

Wat ook helpt is om je goed te verzorgen. Neem de tijd om je mooi aan te kleden, make up op te doen, daar knap je zelf ook van op.

“look good, feel good”

Soms verwondert het me dat je eerst iets ergs moet meemaken voor je ziet wat er echt toe doet en ernaar handelt. Ik heb als kind, misschien toen niet bewust, maar wel bedacht, als ik een droom heb dan ga ik dat nu doen en niet wachten op later, later is er misschien niet. Er was toen een periode dat me opviel dat er mensen overleden van een jaar of 50-60 aan een hartaanval, net toen ze dachten met pensioen te gaan en te gaan genieten. Dat is pas zonde.

Een quote die ik laatst ergens las: “het besef van sterfelijkheid maakt je leven urgent” vond ik treffend.

Hoe is dat voor jullie?

Daar hadden we het laatst over, we zijn het afgelopen jaar, 10 jaar wijzer geworden. Wat andere mensen misschien pas op hun 40-ste of 50-ste hebben, hebben we nu. En het heeft onze kijk op bepaalde aspecten van het leven ook zeker veranderd.

“Er is altijd wel een reden om het niet te doen, dan kun je het net zo goed nu doen.”

Wat heeft het dan veranderd voor je?

Hiervoor was het elk weekend feest en uitgaan. Daar leefde ik door de weeks naar toe en mijn hele weekend draaide erom.  Hierdoor kwam ik niet aan hobby’s of interesses toe.  Nu wil ik meer rust en maak ik tijd voor de dingen die ik echt wil doen. Niet meer uitstellen, het kan niet wachten. Voor hetzelfde geld ben je er ineens niet meer en heb je niet  de dingen kunnen doen die je echt had willen doen. Dat was wel een eyeopener voor mij.

En weet je wat dat is?
Wat ik het allerliefste doe is schrijven, eigenlijk al van jongs af aan. Dat heb ik nu weer opgepakt en nu ben ik mijn scriptie aan het schrijven haha, een echte droom. Maar ook dat is wat ik echt wil doen, ik wil heel graag mijn HBO diploma halen en dat is nu binnen handbereik. Dat ga ik straks afronden. Ook verre reizen maken is iets wat ik graag zou doen, maar dat ben ik aan het uitstellen, al heel lang. Elke keer is het “ja, maar eerst dit, of eerst dat”. Dus dat is een droom die ik wil gaan verwezenlijken.

Waar ben je het meest dankbaar voor?
Voor de mensen die je bijstaan, je familie, vrienden en natuurlijk Nick! Het is fijn dat je weet dat er mensen zijn waar je op terug kan vallen. Ook als je zo ziek bent en je getroost wil worden.

Er zijn misschien mensen die dit lezen en net aan chemo beginnen of te horen hebben gekregen dat ze ziek zijn. Heb je iets wat je aan hen wil meegeven? Iets wat jou / jullie geholpen heeft?

Humor heeft ons er doorheen gesleept. Humor helpt te relativeren, helpt om voor anderen het ijs te breken. We merkten dat veel mensen het toch wel spannend vinden om je te blijven ontmoeten als je ziek bent. Ook in het contact met artsen merkten we dat het beter ging, zij vonden het ook prettig om minder beladen ermee om te gaan en gewoon te zeggen waar het op staat.